“Once a gunner, always a gunner!”

Don Hills logeert in november 1994 in Vlissingen. In Hotel Royal schrijft hij een brief over zijn belevenissen gedurende de eerste dagen van november 1944 in Vlissingen.

Don Hills, bombardier van Troop C. 452ndMountain Battery.

Bombardier Hills hoort bij een van de eerste aanvalsgolven die aan land komen. Samen met ‘zijn’ verkenningsgroep die bestaat uit elf personen waaronder de batterij-commandant majoor Fairclough.

Gedurende de oversteek van Breskens naar Vlissingen komt het landingsvaartuig onder vuur te liggen. Het vaartuig wordt meerdere malen geraakt. Ondanks de rake schoten raakt er niemand gewond.

Zodra de voorklep opengaat, verlaten de manschappen het vaartuig. Rennend door het koude zeewater bereiken ze het strand. Bombardier Hills weet zich nog te herinneren dat de Oranjemolen aan de linkerzijde van hem stond en de pier aan zijn rechterzijde.

Eenmaal aan land verlaat de verkenningseenheid het strand. In de buurt van de Oranjemolen strijkt de eenheid bij een houten schutting neer. Duitse schutters zaaien verwarring en bezorgen de eenheden last. Wapens worden ingezet om het Duitse vuur te beantwoorden.

“Of we iets geraakt hadden wisten wij niet. Het vuren van de Duitsers stopte wel”, schrijft Hills in zijn brief.

De commando’s stellen de flanken van het gebied veilig.  Andere commando-eenheden trekken verder de stad in. De verkenningsgroep van de 452nd Mountain Battery blijft achter.

Hills gaat aan het werk. Zijn taak is het vinden van een geschikte artillerieopstelling voor de acht houwitsers. Bij daglicht worden de kanonnen overgebracht. Naast het aangeven waar de stukken moeten komen te staan, stelt hij ook zijn richtapparatuur op.

Steeds is hij zich ervan bewust dat de Duitsers hem kunnen zien. Hij markeert namelijk de toekomstige positie van het geschut met opvallende rood-witte paaltjes. Dit kán de aandacht van Duitse schutters trekken.

In zijn schrijven vertelt Hills uitgebreid over de manier waarop het geschut opgesteld dient worden, hoe hij de coördinaten berekent van doelen die doorgeven worden vanuit de observatiepost en over het soort munitie wat afgevuurd wordt door de 3.7 inch houwitsers.

De nauwkeurigheid waarmee gevuurd wordt, is groot. Het is mogelijk om vanuit een straat over een woning te schieten en een doel in de andere straat te raken. De afstand die een twintigpondsgranaat, afgevuurd door de houwitser kan afleggen bedraagt maximaal 5400 meter. In Vlissingen worden de stukken geschut ingezet tegen doelen op een veel kortere afstand.

Zodra het lichter begint te worden, keren de mannen weer terug naar het landingsstrand. Hier wachten ze op de komst van de landingsvaartuigen met het geschut aan boord. Zodra het geschut aan land komt, gaan ze direct richting de plek waar de rood-witte paaltjes staan.

Zover is het nog niet. De landingsvaartuigen zijn nog onderweg naar Vlissingen.

Hills ziet vier landingsvaartuigen aankomen. Ze varen in een lijn achter elkaar. De vaartuigen liggen onder vuur. Het achterste landingsvaartuig krijgt een directe voltreffer. Een explosie – en het schip zinkt.

Mountjoy – Kidston -Bamborough

Samen met de bemanning van het landingsvaartuig komen ook luitenant Kidston, gunner Mountjoy en Bamborough om het leven.

De andere vaartuigen komen veilig aan. De laadkleppen gaan open en de kanonniers beginnen direct met het uitladen van de kanononderdelen.

Don Hills gaat met de anderen richting de landingsvaartuigen. Hier helpen zij met het aan land brengen van de uitrusting. Binnen enkele minuten is het geregeld. Op het strand is men druk bezig met het in elkaar zetten van de houwitsers.

Terwijl de eenheden druk bezig zijn, komen zij onder vuur te liggen. Vanuit de kranen op het Scheldeterrein wordt er richting Uncle Beach geschoten. Direct krijgt de bemanning van de geschutstukken de opdracht het vuur te beantwoorden.

Voordat dit mogelijk is moeten de kanonnen eerst naar de opstellingsplek gebracht worden. In hoog tempo, rennend, worden de stukken voortgetrokken naar de plek. Eenmaal in de juiste positie wordt het vuur geopend. De schoten zijn raak. De granaten slaan in de kraancabines in. De Duitse schutters worden naar buiten geblazen en bungelen onderaan de in brand staande cabines. Direct nemen de soldaten op de grond de bungelende Duitsers onder vuur

Een volgend schot van de houwitser is ook raak. Don Hills schrijft dat het schot de Duitsers weer terugbracht naar waar ze net vandaan kwamen. “Stone-dead”, zo omschrijft hij de gedode Duitsers.

Vanuit een slaapkamerraam

In zijn brief schrijft hij over een gebeurtenis die plaatsvindt op 2 november. Een bunker levert problemen op voor de oprukkende troepen. De inzet van de luchtmacht heeft geen effect. Het bouwwerk wordt door de afgevuurde raketten niet uitgeschakeld.

Het lot van de bunker komt nu in handen van de 452nd Mountain Battery.

Maar eerst moet er een kanon bij de artillerieopstelling gehaald worden. Met behulp van een Weasel wordt het geschut dwars door de stad naar het huis versleept. Hier gaat het geschut in onderdelen naar boven, wordt in elkaar gezet en vuurt achtmaal op de bunker. Na het achtste schot geeft de bemanning van de bunker zich over.

Naast deze vermelding schrijft Hills ook over de Royal Scots. Van hun kant komt er een verzoek om met een kanon orde op zaken te stellen op de scheepswerf. Net zoals gisteren zijn er Duitse schutters in de overige onbeschadigde kranen gaan zitten.  Vanaf hun hoge positie schieten zij op de Royal Scots.

Het opgestelde kanon doet wat het moet doen. Een paar schoten en de Duitsers in de kranen leveren geen strijd meer.

Op de scheepswerf ligt een groot schip in aanbouw. Vanaf dit schip wordt er ook geschoten op de Schotten. De artilleristen van de 452nd Mountain Battery vuren een aantal keren op de romp van het schip.

Het Duitse vuur stopt.

Verdere opmars

Vrijdag 3 november is een dag waarop weinig tot niets gebeurt voor de mannen van de Mountain Battery.

Dat is de volgende dag wel anders. Vandaag (4 november 1944) geeft de eenheid ondersteuning bij het uitschakelen van de laatste verzetshaarden in de stad.

In verschillende huizen verschuilen zich Duitsers. Een paar welgemikte schoten door het raam van de woningen zorgt ervoor dat de Duitsers zich overgeven.

De 5 King’s Own Scottish Borderers staan op het punt het kanaal over te steken. De oostkant van de stad – het havengebied – is nog min of meer in handen van de Duitse troepen.

Het kanaal kan niet ongezien overgestoken worden. De 452nd Mountain Battery neemt de overzijde onder vuur. Ze geven dekkingsvuur en vuren voor de troepen uit. Zo maken ze de weg vrij voor de Borderers.

Na een korte maar hevige strijd is ook het havengebied in handen van de geallieerden.

De opmars van de troepen gaat nu richting Middelburg. Samen met de artillerie in Breskens zal de Mountain Battery het vuur openen op Middelburg. Het is nu wachten op het GO-bevel.

Dit bevel komt niet. Middelburg wordt ingenomen door de Royal Scots en de Duitsers capituleren.

De taak is ten einde

Nu Middelburg vrij is van Duitsers zit de taak van de 452nd Mountain Battery er op.

Al snel volgt het bevel om terug te keren naar Uncle Beach. Het geschut en de manschappen worden door een LCT (Landing Craft Tank) teruggebracht naar Breskens.

Wat is bijgebleven

Op Don Hills heeft een aantal zaken indruk gemaakt. Wat hem het meest is bijgebleven, is het moment waarop een oudere inwoner van Vlissingen een gewonde ophaalt en wegbrengt. Dit doet hij met paard en wagen. Dit alles gebeurt terwijl er nog geschoten wordt in de straat.

De aanwezigheid van een groot open massagraf met Duitse soldaten is hem ook bijgebleven. In het graf lagen zowel jonge als oudere Duitse soldaten.

Verder zal hij nooit het moment vergeten dat de wind een laken optilt waaronder een gesneuvelde Schotse soldaat ligt. Hij ziet een gezicht dat lijkt te slapen. De wind speelt een beetje met het rode haar van de soldaat. Hij zal nooit meer de bergen en valleien van zijn thuisland zien, denkt Don Hills over zijn gestorven landgenoot.

Hij sluit zijn brief af met de woorden: “Het doet mij de dwaasheid van oorlog inzien. Samen met de hoge prijs die betaald moet worden. Iets wat de mensheid blijkbaar nog moet leren inzien”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie